شب گرد کوچه ای بر برفم بیا ببین

با سنگ فرش کهنه با چکمه گل قرین

با انتظار عقربه های  رسیدنت

با وعده های کاغذی آمدن عجین

با کوچه ای پنجره ات عمریست زل زده

بر عابران کوچه چو یوزان در کمین

یوزی که سالهاست اسیرم به پنجه اش

باور نمی کنی برو با چشم خود ببین

با چشم خود ببین که اسیر شما شدم 

بانوی من حقارت یک مرد بیش از این؟ 

بعد مرگم در میان شعر ها چالم کنید

غسل با شعرم دهید و داخل چالم کنید

جای قرآن نوحه خوانی گریه زاری روی قبر

یک غزل یک مثنوی خوانید و خوشحالم کنید

یک دو بیتی پیشتان دارم که تقسیمش کنید

هر چه ماندش خرج چلم مجلس سالم کنید

جمعه شب ها حافظم را روی قبرم آورید

نیتی از عمق دل٬مهمان یک فالم کنید

بوی من از دفترم خوش می رسد بر شامه ها

کم مرا محبوس خاک و سنگ و صلصالم کنید

 عجب خوشبخت بوده باد تنها

 که همبازی دامان تو گشته

 خوشا بر حال آن شالنگ پیری

 که از رویش قدم هایت گذشته

فردا برای آمدنت دیر می شود

یک روزه جسم نوح نبی پیر می شود

زل زل نگاه می کنم این دستگیره را

اینجا فضای بی تو گلو گیر می شود

تا کی برای آمدنت هی دعا کنم

دیگر خدا ز نذر و دعا سیر می شود

پر سوم به شعله ی آتش زدم بیا

رستم دو باره طالب اکسیر می شود

اینجا پر از حکومت کفدار و جغد هاست

جنگل همیشه منتظر شیر می شود

ریشت سفید گشته ولی سایه ای جوان

در لابه لای شعر تو امروز می دود

پیری و با همه ی پیریت هنوز

قلبی جوان درون تنت تند می تپد

تو دایه ی غزل مام مرده ای

کز مهر شهریار کمی دور مانده است

در حق این یتیم مادری بکن امیر

کز مادر غزل همه یک گور مانده است

روزی بیا به شهر من و شهر شهریار

روزی بیا برای دیدن یک قبر آشنا

روزی برای دیدن رویش بیا بیا

روزی برای فاتحه ای بر سر مزار

امروز غزل های مرا پاره نکن 

امروز ستم با من بیچاره نکن

گفتی که غزل دوست ندارم گم شو

بازم پی یک رباعی آوره نکن

   ****

هر روز برای تو غزل می سازم

تاروز ابد و ازل می سازم

تلخ است برای تو غزل می دانم

با قافیه هایی از عسل می سازم

   ****

از درد دلم با خبری بانو جان

با بی محلی می گذری بانو جان

جریان لمن تقل که سعدی می گفت

هم می شنوی و هم کری بانو جان

 ****

از دیدن روی من بدش می آید

از صورت و موی من بدش می آید

در ذهن خودم فرشته بودم اما

از شکل لولوی من بدش می آید